Purpose: Something that happens in the future of a scientific field depends on today's view of young people about the future. The perception of young people from the future and their conception of the future is very important. The purpose of this study was to imaging the future of sports science from the perspective of educated youth. Method: The method of the present research is qualitative and exploratory research and in terms of purpose is applied research. The statistical population of the study included educated youth who are familiar with sports science and the snowball sampling method was used for interviews and theoretical saturation were obtained with 23 interviews. To analyze the data, the content analysis method has been used to obtain the information of this research. Findings: The results show the future of sports science among educated youth consists of seven main concepts that include: hope for a green education system, excessive interest in working in the sports industry, basic reengineering, relative disappointment from the ability of authorities, social position through academic education, desire for empowerment and lack of skills, injustice, and utilitarianism. Conclusion: Finally, by observing the mental images of the youth, it can be stated that sports science will move towards the dystopia if the current situation continues, and it can move towards the utopia with fundamental changes. In this direction, the stakeholders of sports sciences need to be together and disagreements need to be managed as well as arbitrariness of sports science professionals should be reduced.

هدف: برنامه ریزی برای توسعه ی ورزش همگانی یکی از وظایف مهم دولت ها در جهان است. ورزش همگانی با سلامت فیزیکی و روانی جامعه ارتباط تنگاتنگی دارد. برنامه ریزی برای توسعه ی ورزش همگانی تحت تاثیر کلان روندها، اقدامات، رویدادها و عناصر مختلفی است که اغلب با عدم قطعیت همراه هستند و امکان پیش بینی دقیق آن ها وجود ندارد. بنابرین تصمیم گیران نیازمند شناخت فضاهای احتمالی آینده هستند. هدف این پژوهش شناخت فضاهای پیش روی ورزش همگانی ایران است. روش: پژوهش از نوع کیفی و کاربردی است. جامعه ی آماری پژوهش: نخبگان حوزه ی مدیریت ورزشی، جامعه شناسی ورزشی، حقوق ورزشی، فناوری، سیاست، فرهنگی و آینده پژوهی است. برای نمونه گیری از روش گلوله برفی استفاده شده است. بر این اساس، 25 نفر به صورت هدفمند انتخاب شدند. دراین پژوهش با بهره گیری از الگوی شوارتز، پیش ران ها و مولفه های کلیدی سیستم استخراج شده است. سپس از نرم افزار سناریوویزارد برای تحلیل ساختاری و بررسی چگونگی اثرگذاری و اثرپذیری پیش ران ها نسبت به هم و سپس استخراج فضاهای سناریویی استفاده شده است. یافته ها: در نهایت 4 سناریوی سازگار و محتمل در ارتباط با آینده ی ورزش همگانی-شامل سناریوی زیست بوم نشاط (مطلوب ترین سناریوی محتمل)، سناریوی پویشگران سلامت (توسعه ی ورزش همگانی در قشر متوسط)، سناریوی درجا زنندگان (عدم تغییر در شرایط) و سناریوی فرو افتادگان (نامطلوب ترین سناریوی محتمل) استخراج و توصیف شده است. نتیجه گیری: پس از روایت هر سناریو و از طریق جمع بندی یافته های موجود در پنل های خبرگی، توصیه های راهبردی (منعطف و کاربردی در هر 4 سناریو) درخصوص آینده ی ورزش همگانی ایران برای مدیران و سیاست گذاران مربوط ارایه شده است.

رسانه ها در توسعه ورزش و به ویژه ورزش های همگانی- تفریحی نقش مهمی دارند، به طوری که پژوهشگران متعددی در این حوزه به مطالعه پرداخته و نقش هایی را تعیین نموده اند. لذا در مطالعه حاضر سعی شده است تا با استفاده از تکنیک تحلیل سلسله مراتبی (AHP) - که می توان برای هریک از مولفه ها بالاترین اولویت مولفه های مساله را تعیین کرد- به اولویت بندی و تعیین اهمیت هریک از نقش های رسانه ملی در راستای توسعه ورزش های همگانی تفریحی پرداخته شود. بدین منظور پس از تهیه پرسشنامه تخصصی زوج مقیاسی، روایی محتوایی آن توسط 6 نفر از کارشناسان حوزه رسانه ورزشی تایید و در بین 14 صاحب نظر شامل مربیان ورزش ها همگانی- تفریحی توزیع شد. نتایج نشان داد مهم ترین نقش ها به ترتیب شامل اطلاع رسانی، ایجاد مشارکت اجتماعی، آموزش و در نهایت، فرهنگ سازی بود. در نقش اطلاع رسانی که برترین نقش از بعد مولفه ها بود، گویه های "ارائه اطلاعات جذاب، مفید و کاربردی"، " ترویج حضور خانوادگی در برنامه های همگانی تفریحی" و " افزایش سهم ورزش در سبد هزینه خانواده" مهمترین نقش ها را داشتند. بنابراین استفاده از رسانه ملی برای آگاهی بخشی می تواند بهترین کارکرد فعلی آن باشد و مدنظر مسوولان قرار گیرد. بعلاوه، تحقیق حاضر نشان داد که همچنان بخش ارائه اطلاعات جذاب، مفید و کاربردی به عنوان مهم ترین حیطه اطلاع رسانی باید به صورت جدی تری در دستور کار برنامه سازان این حوزه قرار گیرد.

مقدمه امروزه اعتماد یک عامل حیاتی و ضروری برای موفقیت های فردی، سازمانی و اجتماعی است و به مثابه منبع اصلی تولید قدرت نرم و موثر در ضریب نفوذ قدرت سخت ارزیابی می شود؛ بنابراین هدف از این تحقیق بررسی رفتار مبتنی براعتماد با توجه به افزایش اعتماد عمومی نخبگان ورزشی بود. روش کار در پژوهش حاضر روش تحقیق آمیخته نوع اول (کیفی-کمی) می باشد. از مصاحبه های غیرسازمان یافته، نیمه سازمان یافته و همچنین از مصاحبه های ساختاریافته استفاده شد. جامعه آماری در بخش کیفی 15 نفر از نخبگان ورزش کشور و در بخش کمی نیز 242 نفر از مربیان، کارشناسان، نخبگان و متخصصین وزرات ورزش کشور بودند. ابزار تحقیق پرسشنامه محقق ساخته بود که بر اساس متن مصاحبه با کلیه مربیان، کارشناسان، ارشد و متخصصین وزرات ورزش، کمیته المپیک و نخبگان ورزش کشور تنظیم شد. روایی آن به تایید چند تن از اساتید و خبرگان رسید. پایایی ابزار تحقیق با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ 832/0 به دست آمد. از آزمون کوموگروف-اسمیرنوف جهت بررسی توزیع طبیعی داده ها، از تحلیل عاملی اکتشافی با استفاده از نرم افزار spss نسخه 24، تحلیل عاملی تاییدی با استفاده از نرم افزار لیزرل انجام گرفت. نتایج نتایج تحقیق نشان داد که میزان کلیه بارهای عاملی بالاتر از 05/ می باشد که بیانگر روایی همگرا بود. همچنین مقادیر شاخص ها بالا تر از 9/0 بود، درنتیجه نشانگر برازش خوب مدل بودند. نتیجه گیری یافته های پژوهشی حاکی از آن است که اعتماد عمومی بیش از آنکه با عوامل سطح خرد در ارتباط باشد، با عوامل سطح کلان در ارتباط است.

هدف: هدف از پژوهش حاضر شناسایی پیشران‏ ها ی موثر بر آینده ورزش همگانی ایران بود.روش شناسی: پژوهش حاضر از لحاظ هدف کاربردی و از نظر ماهیت بر اساس روش آینده پژوهی، تحلیلی و اکتشافی بود. جامعه آماری تحقیق شامل چهل و یک نفر از خبرگان (یازده نفر از اعضای هیأت علمی رشته تربیت بدنی با متوسط سنی چهل و شش سال که 9 سال سابقه فعالیت، علمی و عملی در ورزش همگانی داشتند؛ چهارده نفر از مدیران و کارشناسان معاونت ورزش همگانی وزرات ورزش و جوانان و فدراسیون ورزش ‏های همگانی با متوسط سنی چهل و یک سال بودند وشانزده نفر از آن‏ها  پیشکسوتان ورزش همگانی متوسط سنی پنجاه و شش سال بودند؛ که پانزده سال سابقه فعالیت،  عملی در ورزش همگانی کشور داشتند) ورزش ‏های همگانی بودند که از آن‏ها  مصاحبه های عمیق به صورت نیمه ساختار یافته انجام شد. در پایان داده ها توسط نرم افزار میک مک تحلیل شد.یافته ها: نتایج نشان داد عوامل کلیدی موثر بر آینده ورزش قهرمانی در 9 بخش یعنی؛ پیشران‏ های بازاریابی و خلاقیت، پیشران های رویدادها، پیشران های مجریان ورزش همگانی پیشران ‏های آموزشی، پیشران های تسهیلات، پیشران های سازمان ‏های مردم نهاد (NGO)، پیشران های انگیزشی، پیشران های زیرساختی و پیشران های باورپذیری شناسایی شدند.نتیجه گیری: با توجه به نتایج بدست آمده از پژوهش حاضر می توان ادعا نمود فرصت های موجود  در محیط سازمان به حدی موثر هستند که می‏ توانند بسیاری از چالش های پیش رو را برطرف سازند بنابر این شایسته است مدیران و برنامه ریزان ورزش همگانی، به اندازه کافی در صدد بهره جویی از فرصت ها باشند.

مشارکت عمومی_خصوصی راهبردی مناسب جهت استفاده بهینه از ظرفیت ها و سرمایه بخش دولتی و بخش خصوصی می باشد که درنهایت منجر به ارائه خدمات به صرفه ازلحاظ اقتصادی و پرمنفعت ازلحاظ اجتماعی می گردد. ازاین رو پژوهش حاضر باهدف بررسی راهکارهای توسعه مشارکت عمومی-خصوصی بخش ورزشی انجام گرفت؛ که ازلحاظ فلسفی تفسیری، ازلحاظ ماهیت اکتشافی تحلیلی و ازلحاظ هدف کاربردی می باشد. روش پژوهش کیفی به روش داده بنیاد با رویکرد گلیزر انجام شد؛ جامعه آماری کلیه خبرگان مرتبط با برون سپاری و خصوصی سازی ورزش در کشور بودند. روش نمونه گیری، نظری بود. داده ها توسط ابزار مصاحبه نیمه ساختاریافته جمع آوری شد و معیار هم تحقق اشباع نظری بود. از تحلیل تفسیری با استفاده از کدگذاری واقعی و کدگذاری نظری برای تحلیل محتوای مصاحبه ها استفاده شد. اعتمادپذیری مصاحبه ها از طریق مرور و اصلاح یافته ها و تائید کدگذاری هر مصاحبه توسط مصاحبه شونده محقق شد. پایایی مصاحبه ها نیز با استفاده از حسابرسی فرایند و توافق درون موضوعی 81% تائید شد. نتایج این پژوهش نشان دهنده استخراج بالغ بر 69 مفهوم اولیه در قالب سه مقوله اصلی «توانمندی های لازم برای طرفین قرارداد»، «زیرساخت ها»، «بازاریابی و ایجاد انگیزه مشارکت» می باشد. نتایج این پژوهش می تواند راهکارهای مناسبی را در اختیار مدیران و سیاست گذاران در حوزه ورزش قرار دهد تا منجر به پیشرفت صنعت ورزش و بهبود عملکرد بخش عمومی در حوزه ورزش گردد. در این صورت ورزش توسعه، گسترش و به کل جامعه تعمیم داده می شود.

زمینه و هدف ورزش همگانی به عنوان ابزاری کم هزینه، مفرح و درعین حال موثر برای عموم مردم است که سهم بسزایی در ارتقای سطح سلامتی جسمانی، روانی و اجتماعی آن ها دارد. این پژوهش با هدف طراحی الگوی نقش رسانه های جمعی در توسعه ورزش همگانی کشور و راهبردهای آن انجام شد. روش تحقیق حاضر از نظر هدف یک تحقیق کاربردی و به لحاظ راهبردی کمی، به حیث مسیر اجرا، همبستگی، به لحاظ گردآوری داده ها، میدانی و از نظر زمان آینده نگر بود. ابزار پژوهش حاضر پرسشنامه برگرفته از عوامل شناسایی شده در قسمت کیفی بود که عوامل با مصاحبه نیمه ساختاریافته از خبرگان و کارشناسان حوزه رسانه های ورزشی شناسایی شد. جامعه آماری در بخش کمی، ورزشکاران عضو فدارسیون و هییت های ورزش همگانی بودند که تعداد 360 نفر به عنوان نمونه انتخاب شد. روش نمونه گیری در دسترس و به صورت داوطلبانه انتخاب شدند. روش های آماری مورداستفاده در این پژوهش، روش های آمار توصیفی برای محاسبه شاخص های مرکزی و پراکندگی در مورد متغیرهای پژوهش، و آمار استنباطی شامل تحلیل عامل اکتشافی، تحلیل عامل تاییدی، آلفای کرونباخ و ضریب همبستگی بودند که از نرم افزارهای اس. پی. اس. اس. و آموس 25 استفاده شد. یافته ها مقدار بارهای عاملی متغیرهای آشکار از نقطه برش 4/0 و مقدار آماره تی آن ها نیز از نقطه برش 567/2 بزرگتر بود (01/0 < P) که نشان از اطمینان به سازه مورد نظر دارد. نتیجه گیری رسانه های اجتماعی تاثیر قابل توجهی در ارتقای فرهنگ سلامت از طریق ورش همگانی در کشور دارد.